เชื่อว่าคนที่ผ่านโลกมาบ้าง คงรู้สึกว่าบางครั้งหรือหลายต่อหลายครั้งที่เราท้อแท้เหมือนหมดกำลังใจ แต่ทำไมทุกๆครั้งเราถึงสามารถยืนหยัดและลุกขึ้นก้าวเดินต่อไป หรือมีพลังบางอย่างที่ยังคงไหลวนอยู่ในร่างกายและสูบฉีดหัวใจให้กลับมีกำลังได้ทุกครั้ง เพียงเพราะตราบที่เรายังมีความหวัง ยังคงมองเห็นทางที่จะเดินไปข้างหน้า เราก็ยังคงจะมู่งมั่นเดินไปด้วยแรงศรัทธาที่ไม่มีวันหมดไปจากใจ

หลวงพระบาง เมืองเล็กๆที่น่ารัก แถมยังได้รับยกย่องเป็นมรดกโลกไ่ม่ใช่เพียงแค่สิ่งก่อสร้างจากอดีต หากแต่เป็นมรดกโลกทั้งเมือง ที่ครอลคลุมทั้งวัดวาอารามที่มิใช่วัดร้าง แต่ยังคงมีพระอยู่ประจำวัด อาคารที่มิใช่แค่สิ่งก่อสร้างเก่าๆ แต่ัยังคงใช้เป็นสถานที่ราชการ ร้านค้า เรือนพักจนถึงวิถึชีวิตของผู้คนที่ยังคงได้รับการอนุรักษ์ไว้ในสภาพที่ไม่ต่างจากเมื่อสิบเมื่อร้อยปีที่่ผ่านมา ทั้งหมดนี้คงมากพอที่จะเป็นหตุผลของใครหลายคนที่อยากมาสัมผัสความเป็นหลวงพระบางสักครั้ง สัมผัสจิตวิญญาณของผู้คนที่สืบเนื่องจากอดีตอันรุ่งโรจน์ สัมผัสถึงแรงศรัทธาต่อพุทธศาสนาที่มิเคยจางหาย

วัดวาอารามและวัฒนธรรมของเมืองหลวงพระบางซึ่งเคยเป็นนครหลวงและที่ประทับของกษัติย์ลาวมาถึงศตวรรษที่ 16 ได้รับการอนุรักษ์ไว้อย่างดี จนได้รับการขึ้นทะเบียนให้เป็นมรดกโลก

ในสมัยโบราณเมืองหลวงพระบาง เคยเป็นที่ตั้งแว่นแค้วนต่างๆของเผ่าไท-ลาวในเขตลุ่มแม่น้ำ แม่น้ำคาน แม่น้ำอู่ และแม่น้ำเชืองมาก่อน ในปี 1353 เจ้า้ฟ้างุ้มได้ทรงรวบรวมแผ่นดินก่อตั้งอาณาจักรล้านขึ้นในบริเวณ เมืองหลวงพระบาง ซึ่งในสมัยนั้นมีชื่อเรียกว่าเมืองชวาเพราะมีชาวชวาเข้ามาอาศัยอยู่กันมาก ครั้งถึงปี 1357 จึงได้เปลี่ยนชื่อเป็นเมืองเชียงทอง ต่อมาไม่นาน พระเจ้าแผ่นดินเขมรได้ส่งพระบางซึ่งเป็นพระพุทธรูปแบบสิงหลมาพระราชทานให้ เจ้าฟ้างุ้มจึงทรงเปลี่ยนชื่อเมืองเป็นหลวงพระบางตามชื่อพระพุทธรูป
ในปี 1545 พระโพธิสารราชเจ้า โปรดให้ย้ายเมืองหลวงของอาณาจักรล้านช้างมาอยู่ ณ เวียงจันทน์ แต่หลวงพระบาง ล้านช้างเวียงจันทน์ และจำปาศักดิ์ กษัตริย์สายล้านช้างหลวงพระบางยังคงสืบทอดบัลลังก์ต่อกันเรื่อยมาจนขบวนการประเทศลาวล้มล้างสถาบันกษัตริย์ลงในปี 1975 แต่ส่วนใหญ่แล้วมักตกเป็นเมืองประเทศราชของสยาม เวียดนาม และฝรั่งเศษในต่างวาระกัน

หลวงพระบางเป็นราชธานีเก่าแก่ ตั้งอยู่ท่ามกลางธรรมชาิติอันงดงาม ณ จุดที่แม่น้ำโขงคานไหลมาบรรจบกันพอดดีนับเป็นหนึ่งในเมืองที่มีเสน่ห์มนต์ขลังที่สุดในเอเชียด้วยหมู่วัดวาอารามอันเก่าแก่ และยอดภูสีที่ตั้งตระหง่านเป็นฉากหลังด้วยความสูง 100 เมตร งามจนได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นมรดกโลกโดยองค์การยูเสนโก